De niet-genomen foto van vandaag:

Bij een kraam waar zonnebrillen verkocht worden staan een man en een vrouw die niet te missen zijn: toeristen uit Saoedi-Arabië. Hij een dertiger, in korte broek en t-shirt, en op slippers. Zij gehuld in een zwarte niqab die alleen voor de ogen een sleuf vrij laat. Voor die ogen wordt nu een zonnebril gepast. Ze kijkt in de handspiegel die hij wat verveeld voor haar omhoog houdt. Ze kijkt naar zichzelf, in de spiegel. En opeens vraag ik me af: waar kijkt ze dan naar? Foto niet genomen in een winkelcentrum in Penang.

We zijn weer thuis, na een week of zes in Kuala Lumpur doorgebracht te hebben. Kuala Lumpur wordt bevolkt door mensen die vooral praten over knieën en stamcellen, heb ik gemerkt. Charlotte heeft er nieuwe vrienden. Een Chinese die haar iedere ochtend op kwam halen in één van haar auto’s met chauffeur en altijd zelfgebakken dingen meebracht. Een Italiaan die voor de EU in Kuala Lumpur werkt, meerdere talen spreekt en tijdens de fysiotherapie verwoed probeerde zowel wat Maleis te leren als alles te lezen waar hij tijdens zijn werk geen tijd voor heeft. Mensen die allemaal hetzelfde meemaakten en elkaar daarbij steunden.

Charlotte is nog niet klaar met de fysio. Het gaat goed, dat wel. Natuurlijk gaat het wel eens wat minder – goeie dagen slechte dagen, en zo. Maar als je de vorderingen in een grafiek tegen de tijd zou afzetten zou je een zaagtand krijgen die schuin omhoog loopt. Het gaat de goeie kant op. In Penang wordt de fysio voortgezet en hebben we het zwembad van ons appartementengebouw waarin ze oefeningen kan doen zonder de knie volledig te belasten.

Wel lagen er nieuwe troebelen op de loer. Bij het opendoen van de deur van ons appartement zagen we op verschillende plaatsen plasjes water liggen. In de woonkamer, in één van de slaapkamers, in één van de badkamers. Niet zo snel te zien waar dat vandaan kwam. Dat hebben we niet zo heel lang geleden al eens gezien – alleen, toen was de oorzaak snel gevonden en was het probleem zo verholpen. Deze keer zat de oorzaak verstopt.

Om een lang verhaal wat minder lang te maken: de eigenaars gebeld, paar dagen gewacht tot die een loodgieter geregeld hadden, die zei ‘o jee’, toen management van het appartementencomplex erbij geroepen, nieuwe loodgieter, die zei ‘o jee’, intussen zijn we een week verder en is er nog niets gebeurd. De reden: het lijkt erop dat de waterleiding ergens in de muren of de vloer spontaan is gaan lekken, en dat er dus hele ingrijpende dingen moeten gaan gebeuren. Daar wil niemand meteen aan beginnen.

We beginnen ons vertrouwen in dit appartement een beetje te verliezen. Dit is de tweede keer dat we lekkage hebben. We hebben al eens een bijna-electrische-brand gehad. En van die kleine dingen die niet horen: een handgreep van een raam die gewoon afbreekt wanneer je het raam opendoet, een stofzuiger die oververhit raakt en overlijdt de eerste keer dat je hem gebruikt, een stoel die breekt wanneer je erop gaat zitten, een douchekop die spontaan uit elkaar valt.

Misschien moesten we maar eens gaan uitzien naar andere woonruimte. Ons huidige contract loopt nog tot in november, maar aangezien de eigenaren tot nu toe altijd erg behulpzaam geweest zijn, ook deze keer met ons begaan zijn en verder gewoon hele integere, Indiase moslims zijn heb ik de hoop dat ze ons eerder laten gaan.

We zullen zien.