Brillangoer, in het Engels Dusky Leaf Monkey

Vakantiebericht – want we zijn een rondje Maleisië aan het doen met Charlotte’s zus Annemiek en haar man Ralph. Na een paar dagen Penang met zijn buurtjes, zijn tempels en zijn culinaire geneugten zetten we koers naar het oosten, naar de Perhentian eilanden waar we al vaker geweest zijn en nog steeds graag komen. Duiken hebben we er de laatste twee keer al niet of nauwelijks meer gedaan, maar snorkelen blijft de moeite waard: jongere en oudere black tip reef shark waarvan vooral de grotere exemplaren in het begin gemengde gevoelens kunnen oproepen, scholen grazende bumphead parrot fish, ware koeien van vissen maar dan voorzien van stevige snavels waarmee ze aan het koraal plukken, zeeschildpadden, jonge schorpioenvisjes en een overdaad aan kleurrijk spul dat om het koraal  zwermt, het is allemaal te vinden in de bovenste paar meters water en dus binnen het bereik van de snorkelaar. Weliswaar mogen op de Perhentian eilanden geen zwemvliezen meer gebruikt worden (een terechte maatregel gezien de ravage onder het koraal dat op minder dan twee meter diepte probeert te groeien maar dat overal afgebroken is), maar dat hoeft de pret niet te drukken.

Vrouwtjesbrillangoer met jong. De jongen hebben alleen in de eerste maand een oranje vacht, daarna worden ze donker.

Maar er was meer dan dat. We waren neergestreken in het Coral View Resort, en met opzet niet in de buurt van het strand maar wat verder tegen de heuvels op, onder en tussen de bomen, omdat we wisten wat we daar konden verwachten, en we werden niet teleurgesteld.

‘s Morgens werden we wakker in een concert van vogelgezang, dat hol door het gebladerte galmde. Maar tegen het eind van de dag kwam een heel programma op gang, waarin Maleise vliegende katten ontwaakten en van boom tot boom begonnen te zweven, grote vleermuizen hun hyperventilerend gekrijs lieten horen en ondersteboven langs de hogere takken van de bomen begonnen te ‘wandelen’, en een troep brillangoers van boom naar boom sprong om er de vruchten en bladeren van te eten, kennelijk niet gehinderd door de aanwezigheid van mensen die met hun camera’s aan kwamen lopen om het schouwspel vast te leggen en opgewonden te wijzen op wat daar-en-daar gebeurde.

Op deze foto van Charlotte is te zien hoe de vliezen van de vliegende kat doorgaan tot tussen de vingers.

Moeder vliegende kat met jong. Ze kunnen zo heeeeeel lang tegen een boomstam zitten.

Maleise vliegende katten zijn wonderlijke schepsels. Het zijn geen katten, en ook de Engelse naam (flying lemur) geeft een verkeerde indruk. Maar als je dat even vergeet blijft een dier over dat zijn hele leven in bomen doorbrengt en dat doet door ogenschijnlijk wat onhandig tegen een stam op te huppen en dan eindeloos op één plaats te blijven hangen. Totdat het dier deze plotseling verlaat, de poten spreidt en op de daartussen zittende vliezen zweeft naar een andere boom, die meer dan honderd meter verderop kan staan.

Ze zitten urenlang stil en zweven dan ineens naar een andere boom. En dat vaak in het schemer of in het donker. Zie dat maar eens te fotograferen… Deze foto is van conservationmagazine.org

En tot slot, om te laten zien dat er ook gewone dieren te zien zijn op Perhentian, een plaatje van een eekhoorn, die helemaal niet schuw was en waar een naburig Nederlands stel zelfs naar ging stampen met de voeten en ‘ksssst’ roepen. Wat geen indruk maakte, trouwens…

Brutaaltje, en bijna een huisdier: de eekhoorn.