Bij het rommelen in de oude doos kwam ik nog verschillende foto’s tegen die spontane ‘o ja’ – gevoelens opriepen. Voor zover ik me kan herinneren heb ik ze niet eerder laten zien, dus… hierbij. De foto’s in dit stuk kunnen wat groter bekeken worden door erop te klikken.

De eerste drie zijn van vier jaar geleden. We zien een familiefoto in Osaka, waar de moeder alleen indirect op staat, en twee foto’s genomen tijdens een matsuri, een feestelijke optocht waarvan er er jaarlijks honderden plaatsvinden in Japan.  Of misschien wel duizenden.

Vader, moeder en zoon, in een familieportret in Osaka

Verzin hier zelf maar een dialoog bij

Blozende (en kwijlende) spruit

De volgende drie zijn van drie jaar later, tijdens een bezoek aan Huis ten Bosch in het zuiden van Kyuushuu (zie hier het verslag daarvan). Om de één of andere reden waren er nogal wat mensen met honden, en werden die honden in kinderwagens vervoerd en overal gefotografeerd. Nou heb ik honden gezien in verschillende delen van Azië. In Siberië worden ze aan de ketting gelegd buiten om naar iedereen te blaffen die ze niet kennen, en krijgen ze soep met brood en aardappelen te eten. In Thailand worden ze grotendeels aan hun lot overgelaten en kun je armzalige dieren tegenkomen met vergevorderde vormen van schurft en uithongering – voor zover ze niet op transport gezet worden naar Vietnam, om daar opgegeten te worden. In Sulawesi heb ik gezien hoe ze op de markt op bestelling neergeknuppeld worden. In Maleisië kom je er niet veel tegen: er zijn wat Chinezen die honden houden, maar de Maleiër heeft er een hekel aan en straathonden worden afgeschoten.

Hoe anders is hun lot in Japan. Het zou interessant zijn te weten hoeveel er wordt geïnvesteerd in wat duidelijk de beste vriend van de mens is. De onderstaande foto’s geven een beetje een beeld van de verering die de verschillende rassen er ten deel valt.

Kijk eens naar het vrouwtje, kijk dan!

In de rij voor de fotograaf…

…om de hond te laten fotograferen.

Dit is voor ons… een beetje vreemd.