Boze wolk boven Penang; foto van een paar dagen geleden.

Hoe tevreden we ook zijn met onze nieuwe woning, we zijn toch tegen een paar dingen aangelopen die ons erg verbaasd hebben. Wat moet je b.v. denken van een afzuigkap in de keuken waar de lucht aan de onderkant wordt ingezogen en waar die lucht aan de bovenkant weer de keuken in geblazen wordt? Omdat de fabrikant weliswaar een flexibel kanaal heeft meegeleverd dat in theorie voor afvoer naar buiten kan zorgen, maar dat door de installateur niet is aangesloten… en ook niet aangesloten kán worden, want er is geen ruimte voor boven de afzuigkap, en er is nergens een gat naar buiten. De eigenaar woont in Kuala Lumpur, die is waarschijnlijk nooit komen kijken.

Of dit dan: bij het zien van de vele ruiten ga je je vanzelf afvragen: hoe is het hier geregeld met de glazenwasser? Glazenwasser? Hahaha. Die bestaat helemaal niet. Je houdt je ruiten zelf schoon, of beter nog, dat laat je je hulp doen. Alleen zijn er bij al die ruiten maar enkele die open kunnen, en dat betekent dat je er helemaal niet bij kunt. Tenzij je uit het raam stapt en op de twintig centimeter brede richel gaat staan, je met één hand vasthoudt aan het open raam en met de andere poetst. En dat op vele, vele meters boven de grond… Inderdaad valt de laatste tijd regelmatig in de krant te lezen dat vooral in Singapore het aantal Indonesische huidhoudelijke hulpen die van grote hoogte naar hun dood vallen onacceptabel aan het stijgen is… Ook in Maleisië, met het toenemende aantal luxe flatgebouwen, wint het verschijnsel van de ‘vallende keukenmeid’ aan bekendheid.

Een ander interessant verschijnsel kun je omschrijven als: Made in China. In Irkoetsk had ik al kennis gemaakt met produkten uit China. Op de Chinese markt werd kleding en huishoudelijk spul verkocht dat vooral goedkoop was, en uit China geïmporteerde groente en fruit stond er bekend als smakeloos, maar, opnieuw, goedkoop. Ook in Maleisië geldt dat: op de groente- en fruitmarkt zijn naast lokale produkten ook Chinese te koop, en ook hier staan ze bekend als smakelozer, maar goedkoper dan wat in Maleisië zelf groeit. Op het gebied van ‘non-food’ zien we iets moois bij de doe-het-zelf winkel. Er wordt heel wat verkocht dat uit China komt, en veel ervan is rommel, spul dat ofwel gewoon niet gebruikt kan worden, ofwel voor die enkele keer dat je het nodig hebt zo geprijsd is dat je je er geen buil aan kunt vallen. Er is wat electrisch gereedschap: een enkele machine van AEG en een groot aantal veel goedkopere, van ‘onbekende merken’. Ernaast hangt een bordje waarop staat te lezen dat de garantietermijn voor Chinese machines… drie dagen bedraagt! Gerekend vanaf de datum van aanschaf.

Over onbekende merken gesproken. Wel eens gehoord van Pensonic? Het klinkt bekend, en toch ook weer niet. Het blijkt te gaan om een lokale fabrikant van huishoudelijke electronica, waarbij het eerste deel van de naam dus gewoon genomen is van ‘Penang’. Geen idee hoe de kwaliteit is, al is het één van de meest voorkomende merken in de winkels.

Dan is er Faber, nog een Maleisisch merk voor huishoudelijke apparaten. Hun motto is ‘living the Italian style’, wat niet betekent dat het bedrijf enige band met Italië heeft – die heeft het niet.

Een ander veel gezien merk is Hanabishi. We kochten er een stofzuiger van, half denkend: klinkt Japans, zal dus wel goed zijn. Hoewel… hanabi (letterlijk: bloemvuur) betekent in het Japans vuurwerk, en hanabishi zou dan een vuurwerkmeester zijn, de senyor pirotècnic van Valencia. Geen goed teken… Het ding spatte gelukkig niet uit elkaar maar maakte wel zoveel herrie, met een door merg en been gaand snerpend geluid, dat we gauw een andere stofzuiger zijn gaan kopen. Ik zocht op het internet naar de naam om er meer over te weten te komen. Op de website van Hanabishi valt te lezen wat de visie van het bedrijf is: ‘to have a Hanabishi product in every Filipino home‘. Het is helemaal niet Japans, het is Filipijns…