Het vorige bericht liet nog vermoeden dat naar Phuket komen om Thais te leren een vergissing geweest was, en eerlijk gezegd had ik zelf al gedacht dat één of twee uur op school al voldoende zouden zijn om te zeggen: wel aardig hoor, hier, maar ik ga maar eens naar huis.

Zo ging het niet helemaal. De eerste schooldag leverde weliswaar geen nieuwe kennis op, maar wel een hernieuwd interesse in de taal – en dat was al heel wat.

De volgende dag leverde nog veel meer op. Ik ging eens praten om te zien of er geen oplossing was voor iemand die geen beginner was maar wel in een beginnende klas was geplaatst, en zie. Er bleek een Zweed te zijn die intussen drie maanden bezig is. Zijn klasgenoten bleven allemaal minder lang, hij is in zijn eentje overgebleven. Misschien kon ik met hem meedoen? En ja, inderdaad. Het is bijna privé-onderwijs, in een fase waar we vooral aan het schrijven zijn en dus grotendeels zelfstandig bezig zijn. De lerares zit erbij en kijkt na, corrigeert, voert soms gesprekken. De Zweed zit met een pet op, een zonnebril op, de muziek van zijn mp3-speler in zijn oren, zijn opgaven te maken. Eigenlijk is dit niet bijna privé-onderwijs, dit is gewoon privé-onderwijs.

Het is geen heel grote school. Aardig wat Thaise leerlingen die hier Engels komen leren van farang-leraren. Een enkele Japanse, die ook voor Engelse les gekomen is en dat heel goed doet. In de klas die vorige week begon zit o.a. een Zweedse, die een Thaise vriend heeft gehad, niet meer heeft, maar nog steeds de taal wil leren. Volgens de leraressen betaalt de Zweedse regering ervoor als Zweden willen studeren, volgens de leerlingen kun je een studiebeurs krijgen, dat is niet helemaal hetzelfde. Er is nog een landgenoot van haar, een vriendelijke reus die zeven maanden is komen doorbrengen om les te nemen in zijn sport: Thais boxen, en die enkel een zo lang visum kon krijgen door zich in te schrijven voor een talencursus. Een jonge Iraniër die ‘iets met toerisme’ wil doen, en met wie ik regelmatig praat over politieke vraagstukken – wat trouwens steeds van hem uitgaat, ik hoed me er wel voor eventueel gevoelige onderwerpen aan te snijden. Volgens hem kan de Iraanse regering niet lang meer standhouden en is 95% van de jongeren vóór een grote verandering. Maar we zijn in Thailand.

In de cafetaria waar we tussen de lessen door onze koffie drinken werkt een Thai die werktuigbouw gestudeerd heeft en nog een baan moet vinden, Japanse lessen volgt en graag tussen de koppen koffie door mij nog wat Thais bijbrengt, waar ik natuurlijk erg dankbaar voor ben.

En er is een jonge Duitser uit Duitsland, die een Thaise vriendin heeft en die voor een paar weken, tijdens de vakantie, uit Nürnberg is overgekomen om bij haar te zijn en om Thais te leren. Zijn vriendin is ook regelmatig op school te zien en ik hoor de twee af en toe samen een soort Duits praten. Dus vraag ik haar: lernst du hier in der Schule deutsch? Ze kijkt moeilijk, mijn vraag moet woord voor woord uitgelegd worden. Met wat moeite komt het antwoord, en het antwoord is ja, ze leert in de Schule deutsch, maar ze blijft aarzelen met het woord ‘hier’. Dan wordt duidelijk waarom: wat in het Thais precies, maar dan ook precies, wordt uitgesproken als het Duitse ‘hier’ betekent in het Thais: fuck! (als uitroep). Op de één of andere manier maakt zoiets een woord erg makkelijk te onthouden…