Anders, het is allemaal anders. In Phuket waar ik Thais leer is alles anders dan waar ik Japans leerde, en Russisch, en Spaans.

Heb intussen iets meer begrepen van die Zweden die sterker dan anderen vertegenwoordigd zijn in deze talenschool in Phuket en waarvan de leraressen zeggen dat hun regering betaalt voor hun studie, terwijl ze zelf spreken van een studiebeurs.

Ze krijgen een beurs, maar alleen als ze studeren (les nemen) bij goedgekeurde instellingen. Deze school is daar één van. Die beurs zullen ze grotendeels, zij het niet helemaal, moeten terugbetalen. En dus zijn er jonge Zweden die daar gebruik van maken om langere tijd in Thailand door te kunnen brengen en die het vereiste om een bepaald aantal uren op school te zijn en af en toen een examen te halen voor lief nemen. Het deel van de beurs dat later terugbetaald moet worden – dat zien ze later wel.

Neem b.v. de jonge vriendelijke reus. Hij is vierentwintig, helpt in Zweden jongeren afkicken van drugs- en alcoholverslaving, doet aan Thais boxen en had zin om zich in dat laatste verder te ontwikkelen. Door een talencursus te volgen kan hij zeven maanden in Thailand blijven en door alleen aan de minimum-eisen van de talenschool te voldoen kan hij zich helemaal concentreren op zoveel mogelijk trainen in de sportschool. Hij heeft intussen zijn schema gewijzigd, zodat hij wat minder in de talenschool is, en wat meer op de sportschool. En dat kost hem op het moment geen cent. Terugbetalen? Ziet-ie later wel, eerst maar eens dit doen, want deze kans krijgt hij nooit meer. De talenschool is de lulligste niet en geeft aan het Zweedse studiebeursministerie door dat aan de minimumeisen voldaan wordt, ook al moet dat wat vrij geïnterpreteerd worden.

Mijn (ook Zweedse) klasgenoot is al helemaal niet serieus bezig, en dat dreigt problemen te veroorzaken, omdat ik hier ben voor wat hij niet doet: werken, studeren, leren. De school zal zich moeten buigen over de vraag: hoe gaan we verder met die twee, want heel binnenkort zullen we definitief uit elkaar gegroeid zijn.

Grappig genoeg passen die Zweden helemaal in het Thaise onderwijs en de Thaise mentaliteit en ben ik, de eeuwige aanpasser, deze keer het buitenbeentje. Mijn ijver maakt de leraressen blij (want die voelen zich gewaardeerd), maar de school niet (want ik pas niet in een klas, terwijl ik wel voor groepsles betaald heb).

Ik vertelde een lerares hoe het Russische onderwijs in Irkoetsk gegaan was. Sta me toe nog even te herhalen hoe ik dat in oktober 2008 op dit weblog beschreef:

De lerares die ons iedere dag van nieuw en meer Russisch voorziet doet in haar eentje ‘good cop, bad cop’. Als ze in een goeie bui is straalt haar gezicht en geeft ze complimenten en hebben we de indruk dat alles goed gaat. Maar dat duurt zelden langer dan een kwartier, en dan krijgen we mr Hyde te zien. Dan schrijft ze nieuwe teksten op het schoolbord die ze opleest terwijl ze schrijft en verwacht van ons dat we tegelijkertijd mee-opschrijven en mee-oplezen. Het is al niet eenvoudig te horen wat ze precies zegt, zeker als er nieuwe woorden in voorkomen. Het wordt nog lastiger om te schrijven als je niet kunt zien wat ze opschrijft, omdat ze er zelf voor staat. Ronduit moeilijk wordt het als je moet oplezen wat ze aan het vertellen is en wat je niet kunt lezen, terwijl je nog bezig bent te achterhalen wat ze zonet heeft opgeschreven. En natuurlijk is op een gegeven moment het schoolbord vol zodat alles uitgewist moet worden. Want we moeten verder. Niemand houdt het bij, en dus valt het stil terwijl we schrijven. Dan zegt ze: wat is dit hier, een concertzaal? Ben ik de enige die praat? Vooruit, ik wil jullie horen! En dan wordt er weer braaf meegemompeld.

Dit is voor mij nieuw, maar kennelijk in Rusland niets ongewoons. Iemand vertelde me al over een wiskunde leraar die beide handen tegelijk gebruikte als hij iets op het schoolbord schreef: de rechterhand om te schrijven, de linker om het zojuist geschrevene meteen uit te wissen. Tempo, tempo, tempo, je mag ze niet tot rust laten komen, dan gaan ze slapen.

Ook in Japan lag het tempo hoog. Beide keren dat ik er was ging het door tot het niet meer ging en een stap terug genomen moest worden.

De reactie van de Thaise lerares was er één van ongeloof. Zoiets kwam in Thailand niet alleen niet voor, zoiets was – ondenkbaar. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet: zo doen we het in Thailand.

Er zijn veel manieren om iets te onderwijzen, en iedere manier heeft voor- en nadelen. Meer zal ik daar nu niet over zeggen.