Van Phuket wordt gezegd dat het uit twee delen bestaat: een oostelijk deel waar vooral de stad ligt die de naam van het eiland draagt en een westelijk deel waar vooral stranden te vinden zijn. Westerse toeristen komen voornamelijk op de stranden af, terwijl de Thaise toerist aangetrokken wordt door de Chinese cultuur die in de stad te vinden is. Volgens Wikipedia is een derde van de bevolking van het eiland van Chinese afkomst, al is dat moeilijk te controleren. Ze zijn veel meer geïntegreerd in de Thaise samenleving dan b.v. Penang-Chinezen in Maleisië: de meesten spreken alleen Thais en er zijn veel gemengde huwelijken. De keuken handhaaft zich duidelijker, en de taoïstische tradities.

Het festival dat zich op het ogenblik op het eiland afspeelt staat in een losse vertaling van de Thaise benaming bekend als vegetarisch festival, en vegetarisch eten is inderdaad een aspect ervan. Voor zover ik heb kunnen achterhalen wordt het festival in grote delen van Zuidoost-Azië gevierd maar uiteraard alleen daar waar grote groepen Chinezen wonen. Het zou te maken hebben met het uitbannen van oude zonden en geleden tegenspoed en het maken van een nieuw begin.

Om dat te doen worden o.a. de optochten gehouden die zulke indrukwekkende beelden opleveren. Voor zonsopkomst komen mannen naar een heiligdom om er te dansen totdat ze in een gemoedstoestand komen die voorvaderlijke geesten in het lichaam toelaat. Die geesten begeleiden deze mensen tijdens het festival en zorgen ervoor dat ze niet bloeden en geen pijn voelen ondanks de verwondingen die ze zich laten toebrengen. Dat dat niet altijd goed gaat verklaart mijn lerares als volgt. De mannen die geesten in hun lichaam uitnodigen moeten erg veel tegenslag in het leven hebben. Als ze alleen maar meedoen om het meedoen zullen de geesten af en toe het lichaam verlaten, en dat is te zien aan de deelnemers.

Ze vertelde trouwens ook dat in het verleden ook optochten door Bangla gehouden werden, een wijk in Patong, maar dat ze daarmee waren opgehouden omdat het er niet pluis was. Ik dacht dat ze doelde op de bars, het nachtleven, de vrouwen en de buitenlanders (dat kun je je voorstellen, als het gaat om mensen die zich willen reinigen), maar dat was het niet. Het uitgaansleven, zei ze, wordt beheerst door mensen uit de Isaan, het noordoosten van Thailand. Dat zijn mensen waarvan bekend is dat ze zich inlaten met zwarte kunsten, mensen die zomaar een vloek over je kunnen uitspreken en al je goede bedoelingen in deze week teniet kunnen doen. Dat kun je als jezelf reinigende Chinees natuurlijk niet hebben.

Genoeg hierover, tijd voor wat foto’s. Klik voor grotere.

(Naschrift: op de engelstalige website phuket.com is een interview te vinden met iemand die al jarenlang meedoet als ‘voertuig voor de goden’. Zijn verhaal wijkt hier en daar – eerlijk gezegd: zowel hier als daar – af van wat ik hierboven heb verteld en is zeker de moeite van het lezen waard.)

Het begin van de behandeling, onder grote belangstelling van het publiek.

Zelfde man, minuten later.

Een ludiek alternatief voor de vleesspies.

Ja, kan ook.

Tijdens de optocht delen deelnemers snoep uit aan kinderen en worden ouderen en minder-validen gezegend.

Het publiek werpt vuurwerk naar de godsbeelden die in de optocht meegedragen worden. Dat vuurwerk kan inderdaad in de draagbaar terecht komen, of anders tussen de voeten van de dragers. Of het publiek.

En dat is geen lullig vuurwerk. Het gaat er per slot van rekening om kwade krachten uit te bannen.

Maar de dragers zijn eraan gewend en laten zich er niet door afschrikken.