We zijn even terug in Penang, tussen twee reizen door: we zijn van plan zeer binnenkort te vertrekken richting Birma of Laos, maar welke van de twee het gaat worden hebben we nog niet besloten.

Charlotte maakt van de pauze gebruik om te kijken of ze ergens in Maleisië een ziektekostenverzekering kan afsluiten. Dat is een wat avontuurlijker gegeven dan je zou denken.

Toen ik vijf jaar geleden mijn verblijfsvergunning voor Maleisië aanvroeg (om wat achter de hand te hebben voor het geval dat het zou gaan vervelen iedere zoveel maanden grenzen over te steken omdat er weer een visum verlopen was) was één van de voorwaarden die eraan vast zaten het afsluiten van een ziektekostenverzekering. Ik stapte het eerste het beste verzekeringskantoor binnen, liet me naar een huisarts brengen voor een medisch onderzoek, tekende wat er voor me werd neergelegd en had een verzekering, tegen maandelijkse kosten waar niet verder over nagedacht hoefde te worden.

Voor Charlotte werkte dat een beetje anders.

Haar verblijfsvergunning hebben we een paar maanden geleden maar eens aangevraagd (nadat een eerste poging vorig jaar strandde op een trouwakte die niet door bevoegde instanties was afgestempeld en ondertekend), tegelijk met een verzekering bij de maatschappij waar de mijne loopt. Ze had voor haar knieoperatie al een medisch onderzoek doorlopen, dus de uitslag daarvan kon ze zo inleveren bij de verzekeringsmaatschappij. Die bestudeerde dat en liet een paar dagen later weten dat er aanvullende onderzoeken en documenten nodig waren. We hadden geen zin in rompslomp en gingen naar een andere maatschappij. Daar werd haar onderzoek een paar dagen bestudeerd, en toen kwam het nieuws: ze gingen Charlotte niet verzekeren. Dat moest even inzinken. Ze-gingen-haar-niet-verzekeren. Charlotte was – geweigerd. WAT???

Er stonden in haar uitslag verschillene waarden die buiten het toegestane gebied vielen. Het duurde even voordat we erachter kwamen dat een medisch onderzoek voor de verzekering op een nuchtere maag uitgevoerd moet worden, en dat was hier niet gebeurd. Bovendien stond er een te hoog cholesterolgehalte in, waar eerst iets aan gedaan moest worden voordat we verder konden. Charlotte ging met een doos cholesterolremmers op vakantie naar Europa, met de bedoeling een poosje alleen sla en wortels te eten en na terugkeer in Maleisië opnieuw op zoek te gaan naar een verzekering.

Ze is nu, wijs geworden door de omstandigheden, verschillende verzekeringen aan het vergelijken, en de resultaten daarvan zijn verrassend. De verzekeringsmarkt in Maleisië wordt gedomineerd door buitenlandse verzekeraars (AXA, Alliance, Prudential, Tokyo Marine e.d.), maar de produkten die ze aanbieden zijn aangepast aan een land waar de meeste mensen helemaal geen verzekering hebben en het dus lastig is de kosten van medische zorg over de hele bevolking te verdelen.

Zo blijkt b.v. dat niemand voor zijn hele leven verzekerd kan worden. Er is een enkele maatschappij die mensen verzekert tot hun honderdste (tegen een premie die niemand kan betalen), en een uitschieter naar onderen die al ophoudt bij zestig. De meesten gaan door tot vijfenzestig – en uiteraard wordt iemand die dan zonder verzekering komt te zitten nergens meer geaccepteerd.

Sterker nog, het is niet te bedoeling dat je, terwijl je verzekerd bent, te duur wordt voor de verzekering. Contracten worden gewoonlijk jaarlijks verlengd en kunnen dus ook na afloop van ieder jaar door de verzekeringsmaatschappij worden opgezegd. Waarna je ook nergens meer aan de bak komt. Iemand die dus een ziekte ontwikkelt die een langdurige, dure behandeling noodzakelijk maakt en daarvoor de verzekering aanspreekt, wordt nog even getolereerd en daarna op straat gezet. Dure behandelingen declareren, wat denk je dat we zijn, een verzekering of zo?

Sommige maatschappijen bieden een optie aan waarbij je in principe niet uit de verzekering gegooid kunt worden, uiteraard tegen een veel hogere premie. En buitenlanders betalen bij veel verzekeringen sowieso meer dan Maleisiërs.

Ze heeft er al van geleerd. Bij het invullen van de formulieren kun je beter geen vragen oproepen. Ze heeft nooit iets gehad, er is geen ziekte in de familie, ze doet niet aan enge sporten.

En nou ligt hier voor me op tafel dus een stapel brochures. Op de bovenste staat een grote foto van een gezellig tafereeltje: een Chinese vijftiger ligt in zijn pyjama glimlachend te kijken naar de veel te mooie vrouwelijke arts die zijn bloeddruk aan het meten is. Aan de andere kant van zijn ziekenhuisbed zit een eveneens veel te mooie, veel te jonge vrouw die zijn arm vasthoudt en ook al glimlachend naar de te mooie arts kijkt. Een ziekbed hoeft niet erg te zijn, zegt de foto, het kan zelfs heel plezierig zijn. Als je tenminste verzekerd bent bij…

Naschrift: Charlotte’s verzekering is rond. Wel zijn er uitsluitingen vastgelegd: n.a.v. haar knieoperatie wordt het niet vergoed als er iets met haar linkerknie gebeurt. Haar rechterknie is trouwens ook uitgesloten. Omdat dat ook een knie is…

Charlotte: enne, als er nou eens een kruisband scheurt of zo?
Verzekeringsagent: wordt niet vergoed.
Charlotte: enne, als ik aangereden word?
Verzekeringsagent: dan wordt er van alles vergoed, maar niet je knie.
Charlotte (staat op het punt om het w-woord te gebruiken, realiseert zich dat dat geen enkele zin heeft): … (… betekent dat je geen woorden meer hebt. Sprakeloos, zeg maar)