Wie op het vliegveld van Yangon incheckt om Birma te verlaten vangt glimpen op van twee werelden. Wordt in het hele land gewerkt met telefoonverbindingen en grote opschrijfboeken om reserveringen te maken, op het vliegveld gebruikt geüniformeerd, Engels sprekend personeel iets wat ons bekender voorkomt: computers. Wel liggen er stapels instapkaarten klaar, die kennelijk alvast zijn afgedrukt om in geval van een computerstoring of stroomuitval niet in de problemen te komen.

We lieten een land achter waar die stroomuitvallen inderdaad konden voorkomen, en waar mensen daarop waren voorbereid met kaarsen en oplaadbare burolampen. Waar nog wel meer opviel trouwens. Zoals tolpoorten op smalle landwegen waarop bijna geen auto’s reden. Een hoofdstad waar brommers verboden waren en waar mede daardoor een groot deel van het leven zich op straat afspeelde. (Charlotte zegt: Yangon is niet de hoofdstad. Ze heeft gelijk, de hoofdstad heet anders, heeft een naam die geen buitenlander ooit zal kunnen onthouden; ik weet niet eens waar die ligt). Wijken waar iedereen hetzelfde beroep uitoefende: een straat met alleen artsen en opticiëns, met op de stoep rijen ambachtelijke opschriftenmakers, bezig met het uitzagen en bewerken van letters en cijfers. De totale afwezigheid van ketens en internationale merken, en van supermarkten trouwens ook. De grotendeels gezond uitziende straathonden, die van ieder restaurant kregen wat er over was gebleven.

Een maand geleden had een taxichauffeur ons van het vliegveld naar de stad gereden. We waren met hem aan de praat geraakt, en hij bleek Thais en Japans te spreken, een overblijfsel van de vele jaren die hij als buitenlandse arbeider in die landen had gewoond en gewerkt. Net als miljoenen van zijn landgenoten die legaal of illegaal in het buitenland werken was hij uiteindelijk teruggekeerd naar het land waarin hij was geboren en opgegroeid, en waar zijn gezin al die tijd was blijven wonen.

De eigenaar van het reisburo waar we daags daarna voor de eerste twee weken vervoer en onderdak regelden was als jongen met zijn ouders naar Amerika geëmigreerd. Kort geleden was hij naar Birma teruggekomen. Waarom? ‘Dit is mijn land’, zei hij, ‘ik hou van mijn land’.

Hieronder nog een paar visuele indrukken, plaatjes die de afgelopen weken geen plekje hadden gekregen in de verslagen:

Tijdens een boeddhistisch festival kijken deze twee vanuit het klooster naar de rituelen die zich buiten afspelen.

Tijdens een boeddhistisch festival kijken deze twee vanuit het klooster naar de rituelen die zich buiten afspelen.

De kleurrijke wereld van hen die tussen het afval zoeken naar iets bruikbaars

De kleurrijke wereld van hen die tussen het afval zoeken naar iets bruikbaars

Op de markt is alles te vinden. Zoals medicijnen: 'Wat heb je zoal voor antibiotica? Geef me die maar, in dat doosje met de blauwe streep, voor een week of zo.'

Op de markt is alles te vinden. Zoals medicijnen: ‘Wat heb je zoal voor antibiotica? Geef me die maar, in dat doosje met de blauwe streep, voor een week of zo.’

Veel gezien op straat: tafels en krukjes voor mensen die even wat stokjes mee komen eten. Aan de stokjes lekkernijen als pens, long en darm.

Veel gezien op straat: tafels en krukjes voor mensen die even wat stokjes mee komen eten. Aan de stokjes lekkernijen als pens, long en darm.

Alle ingrediënten voor een erg populair tijdverdrijf: betel kauwen. Bijna iedere man, en menige vrouw, heeft permanent zo'n bult in de wang zitten die de taal nog veel onverstaanbaarder maakt dan-ie al was. Af en toe gaat een autoportier open of buigt iemand op straat het hoofd opzij, om dan een ferme, vuurrode straal vocht op het plaveisel te doen neerklateren. Charmant. Foto: Charlotte.

Alle ingrediënten voor een erg populair tijdverdrijf: betel kauwen. Bijna iedere man, en menige vrouw, heeft permanent zo’n bult in de wang zitten die het gesproken woord nog veel onverstaanbaarder maakt dan het al was. Af en toe gaat een autoportier open of buigt iemand op straat het hoofd opzij, om dan een ferme, vuurrode straal vocht op het plaveisel te doen neerklateren. Charmant, nogal. Foto: Charlotte. (Charlotte zegt over die ferme straal: af en toe? Af en toe?????)

Eh... jongetje. In gedachten verzonken, en zo.

Eh… jongetje. In gedachten verzonken, en zo.