Charlotte aan de voet van Tad Champi

Charlotte aan de voet van Tad Champi

Even gebruik maken van de mogelijkheid te internetten en dus wat nieuwtjes te plaatsen. We zijn bezig met een tocht om de Bolaven-hoogvlakte, hebben daarvoor twee brommers (Suzuki 110cc met halfautomatische versnelling) gehuurd en hebben het gevoel bezig te zijn met een Parijs-Dakar… We krijgen te maken met heel veel water, en heel veel gebrek eraan. Lees maar.

Dag 1: Pakse – Paksong. Een klim van zo’n 1200 meter, en de eerste watervallen. Het is een hoogvlakte van bescheiden proporties, overblijfsel van vulkanische krachten die in een ver voorbij verleden het landschap vormden, en overal langs de randen zijn nog de groeistuipen zichtbaar waarlangs water zijn weg zoekt naar de zee waar water nu eenmaal altijd naar op weg is. En dat midden in de droge tijd; het hogere terrein werkt als een spons die enorme hoeveelheden water opneemt in de regentijd, en dat dan, tot grote vreugde van hen die de tocht maken waar wij nu mee bezig zijn, weken of maanden nadat de laatste regendruppel is gevallen nog blijft afgeven.

Ikzelf aan de voet van Tad Champi. Foto: Charlotte.

Ikzelf aan de voet van Tad Champi. Foto: Charlotte.

We reden Pakse uit, begonnen aan de klim en stopten na een paar kilometer bij een vrouw die met haar toerfiets stond uit te rusten aan de kant van de weg, om een praatje te maken en te kijken of ze iets nodig had. Ze bleek uit Duitsland te komen en was alleen onderweg. De klim viel haar tegen; ze was, zei ze, net hersteld van een buiktyfus-infectie. Het ziekenhuis was een ervaring geweest: ze had op een zaaltje gelegen met vijf andere patiënten, zowel mannen als vrouwen, die dag en nacht familie om hen heen gehad hadden. Van de familie kregen die andere patiënten te eten, maar bij de Duitse kwam niemand op bezoek en het eten dat de bezoekers van anderen haar aanboden durfde ze vanwege haar ziekte niet te aanvaarden. Ze kreeg dus honger. Ze had uiteindelijk toestemming gekregen om de straat op te gaan om wat te eten te kopen; een verpleegster was met haar meegelopen om haar infuus te dragen.

We zwommen onder een waterval in ijskoud water (waarschijnlijk ongeveer zoiets als de Noordzee op een zomerse dag) en sliepen in het onooglijke dorp Paksong in een hotel dat vooral in de herinnering zal blijven hangen als een plek waar onwaarschijnlijk lekker gekookt werd. Ik heb het al lang niet meer over eten gehad. In Birma maakten we kennis met een keuken die heel wat nieuws bood (heerlijke salades met theebladeren of tamarindebladeren of groene tomaten, bijvoorbeeld) maar tot een samenvatting van al dat nieuws is het niet gekomen. De Cambodjaanse keuken wordt gekenmerkt door wat de Engelstalige Wikipedia met een gigantisch euphemisme ‘understated use of spices’ noemt. Op enkele uitzonderingen na was wat we in Cambodja aten te zoet of te zout of gewoon smakeloos, en dus niets om over te schrijven. En nu in Laos krijgen we weer (zij het alleen op plaatsen waar buitenlanders niet massaal aanwezig zijn…) regelmatig gerechten voor ons die doen denken aan het beste dat Thailand te bieden heeft, en alleen dit al maakt dit land tot een oosters Walhalla.

Een andere badplaats, waar we de nacht doorbrachten; de naam wil me even niet te binnen schieten...

Een badplaats verder naar het oosten, met de welluidende naam (denk ik) Tayicseua.

Ah, nou is-ie er toch ingeslopen, die vergelijking met Thailand. Ik ontkom er ook niet aan. Het was al begonnen bij de Cambodjaans-Laotiaanse grens. Aan de Cambodjaanse kant stond een tv aan met een in het Cambodjaans ingesproken film waarin een vrouw gemarteld werd. Aan de Laotiaanse kant stond hetzelfde programma aan, maar nu in het Thais gesproken. Ik vroeg in het Thai of de mensen die ernaar keken dat konden volgen, het antwoord was ja. Het was, meteen bij de grens, de eerste aanwijzing dat er tussen Laos en Thailand veel culturele overeenkomsten bestaan.

Maar niet alleen overeenkomsten… Het is natuurlijk geen toeval dat er pas de laatste jaren allerlei ‘vriendschapsbruggen’ gebouwd worden over de Mekong, die over honderden kilometers de grens tussen beide landen vormt. En wanneer ik me verstaanbaar probeer te maken in het Thai voel ik me een beetje als een Amerikaan die in Nederland komt en ‘Auf Wiedersehen’ zegt tegen iedere Nederlander. Niet dat iemand het erg vindt dat ik Thai tegen ze spreek: er wordt tenminste iets van verstaan, meer dan het Engels dat bijna niemand begrijpt.

Maar dit ziet eruit alsof het wel eens een heel lang verhaal kan gaan worden, en lange verhalen zijn vermoeiend om te lezen. Ik laat dat gedoe met ‘dag 1’, ‘dag 2’ en zo maar varen, en laat de foto’s het verhaal overnemen. Beeldspraak.

Typisch huis in het Bolaven-gebied: op palen, veel mensen, koffie die ligt te drogen op de grond.

Typisch huis in het Bolaven-gebied: op palen, veel mensen, koffie die ligt te drogen op de grond.

Last- en trekdieren worden goed verzorgd.

Last- en trekdieren worden goed verzorgd.

Je kent ze wel, die zwarte netten die over jong groen worden gespannen om het tegen de zon te beschermen - maar door stof is dit alles rood gekleurd.

Je kent ze wel, die zwarte netten die over jong groen worden gespannen om het tegen de zon te beschermen – maar door stof is dit alles rood gekleurd.

Waar water stroomt speelt zich een deel van het sociale leven aan de waterkant af.

Waar water stroomt speelt zich een deel van het sociale leven aan de waterkant af.

We dachten eerst aan een stekelvarken, terwijl Fransen die we tegenkwamen dachten aan een 'ragondin': beverrat. Wat het ook is, het is kennelijk eetbaar.

We dachten eerst aan een stekelvarken, terwijl Fransen die we tegenkwamen dachten aan een ‘ragondin’: beverrat. Wat het ook is, het is kennelijk eetbaar.

Jonge visser werpt zijn net uit - waar hebben we dat eerder gezien?

Jonge visser werpt zijn net uit – waar hebben we dat eerder gezien?

Winkelvrouw in een klein dorp.

Winkelvrouw in een klein dorp.

Een kilometer of zeventig hebben we intussen gereden over onverharde wegen. Hier hadden we nog geen idee van wat er nog vóór ons lag...

Een kilometer of zeventig hebben we intussen gereden over onverharde wegen. Hier hadden we nog geen idee van wat er nog vóór ons lag…

Op sommige plaatsen was het stof enkeldiep, en verborg het de stenen die het rijden nogal bemoeilijkten. Passerende vrachtwagens, die kennelijk materialen voor een nieuwe weg aanslepen, maakten het er voor ons niet beter op.

Op sommige plaatsen was het stof enkeldiep, en verborg het de stenen die het rijden nogal bemoeilijkten. Passerende vrachtwagens, die kennelijk materialen voor een nieuwe weg aanslepen, maakten het er voor ons niet beter op.

Met overal watervallen kan het ergste stof van lijf en leden gewassen worden. Als je er maar niet probeert onder te staan!

Met overal watervallen kan het ergste stof van lijf en leden gewassen worden. Als je er maar niet probeert onder te staan! Eén van de watervallen van Tayicseua.