Het voelt nog wat onwennig aan, maar het zal toch wel een goed idee zijn: een eerste ervaring met een bijdrage die helemaal op de iPad mini gemaakt is. De reden: bij het zoeken naar een manier om over vijf weken in Kirgizië te komen leek het er in eerste instantie op dat het een combinatie van vluchten met China Southern ging worden, vanuit Kuala Lumpur via Guangzhou en Ürümqi. En bij China Southern geldt een nogal beperkende beperking op handbagage: 5 kg.

Inderdaad, ja. Vijf kilo, ze zijn niet helemaal lekker. Met de D700 met twee objectieven en de laptop kom ik daar al overheen, en die gaan echt niet in het bagageruim. En we hebben onlangs al een paar keer meegemaakt dat we moesten praten als Brugman om onze handbagage als handbagage geaccepteerd te krijgen. Ik wilde geen risico nemen. Wat nu? Nou, een oplossing lag in wat best een aardig experiment zou kunnen zijn: niet de camera meenemen, niet de laptop, en in plaats daarvan alleen de iPad mini.

Want… De iPad mini is een fantastisch ding. Ik heb er tientallen woordenboeken op zitten, je kunt ermee internetten en film kijken, en in een handomdraai woorden opzoeken die je niet kent, waarbij het een peuleschil is een niet-westers toetsenbord op te roepen om Russische, Japanse of Thaise tekst in te voeren. En daarnaast kun je ermee fotograferen en bloggen. Er zitten nadelen aan: iTunes, het programma waarmee je je iDing probeert te laten communiceren met de rest van de wereld, is in zijn eentje een hele goeie reden om nooit meer iets van Apple te kopen.

Maar goed, we hebben dat ding nu eenmaal, eens kijken wat-ie waard is voor het bloggen.

Hm. Niet ideaal. Het typen, vooral. Kijk, ik ben gewend aan blind typen, heb mezelf dat geleerd bij de aanschaf van mijn eerste PC, toen nog met een computerprogramma dat bedoeld was voor een Frans toetsenbord (een azerty), waar ik vervolgens vanaf stapte om qwerty te leren. En ik ben gaan houden van het gevoel van de vingers die over de toetsen gaan en die feilloos (feilloos!) de juiste toetsen vinden, zonder te weten welke het zijn. Ik krijg van blind typen net zo’n heerlijk gevoel als van het vloeiend spreken in b.v. het Frans. Het is een fysieke, een voelbare voldoening die te vergelijken is met het gebruik van een professioneel gereedschap enkel om het plezier van het gebruik: niet het doel telt, niet het creëren van een werkstuk, niet het communiceren, maar het plezier van het gereedschap.

En typen op een toetsenbord dat geen toetsen heeft… Geen plezier, nee.

Tja. Is het het waard? Licht reizen, minimalistisch fotograferen en bloggen? We zullen zien. De reis naar Bishkek gaat plaatsvinden via Dubai. Niet de kortste weg, wel de snelste, want de reis gaat vanuit Kuala Lumpur maar twintig en een half uur duren, en de toegestane handbagage? 7 kilo, maar liefst.

O, en een blogartikel is niet compleet zonder een foto die ook met de mini is genomen:

20130426-215839.jpg

Dit zijn onze leenpoesjes , ze zijn erg intelligent zijn want ze zijn de gebruiksaanwijzing van de airco aan het bestuderen!