Goeie hemel. Zo moe zijn we niet meer geweest sinds we gestopt zijn met werken. En ik vraag me zelfs af of we in de tijd dat we nog wel werkten ooit zo moe zijn geweest.

Het was ook niet niks. Vijf passages van twintig à dertig uur varen met hier en daar twee uur slaap, bij elkaar gegrabbeld wanneer dat kon. En naast de langere etappes nog wat plaatselijke races, waarvan één vlak erna: twintig uur zeilen, vier uur slapen, en opnieuw uit de veren voor een race. Doe je zoiets voor je lol? Ja.

Nadat we vanuit Langkawi in Penang waren aangekomen en onze medecursisten van de voorgaande week van boord waren gegaan bleven we met zijn drieën over: onze instructeur, Charlotte en ik. Met zijn drieën voeren we de boot naar de start van de Raja Muda regatta, in twee stukken: eerst naar Pangkor, toen door naar Port Klang, bij Kuala Lumpur. Daar zouden meer mensen aan boord komen voor de regatta, die ons in drie etappes weer terug naar Langkawi zou brengen. Overdag waren we alle drie aan dek, de nachten werden in tweeën verdeeld: de helft van de wachten deed de instructeur in zijn eentje, de andere helft namen Charlotte en ik voor onze rekening. Geen automatische piloot, dus zelf sturen, zelf navigeren. Zeilen wanneer de wind dat toestond, op de motor als er geen wind was.

Instructeur. Gouwen vent. Foto: Charlotte

Instructeur. Gouwe vent. Foto: Charlotte

Geen tijdsdruk, geen noodzaak om het allemaal zo snel mogelijk te doen, dit was een ‘delivery’. Wel kwamen we af en toe voor verrassingen te staan. We hadden de jachthaven van Penang verlaten, waren de brug die het eiland met het vasteland verbindt gepasseerd en naderden de tweede, nieuwe brug die zo goed als klaar is. We koersten af op de opening tussen de twee hoofdpijlers, waar de doorgang op zijn hoogst is en waar dus de voor de hand liggende passage voor schepen is. Er lag een klein bootje in die opening, dat langzaam van de ene pijler naar de andere bewoog.

De twee opvarenden van dat scheepje zwaaiden naar ons. We zwaaiden terug. Ze begonnen harder te zwaaien. Wij niet, wij doen niet aan hard zwaaien. Pas toen we op het punt stonden ze te passeren werd iets duidelijk: ze waren bezig een visnet te spannen van de ene hoofdpijler naar de andere. Aan niets was dat te zien, behalve het zwaaien van de mannen. Het was vlak voor zonsondergang, spoedig zouden ook de mannen niet meer te zien zijn. Nu was het onze beurt om in internationale gebarentaal duidelijk te maken wat we van hun initiatief dachten.

Boot uit een hele andere klasse. Van die mannen die ruim na ons startten en die we dan voorbij zagen vliegen. Deze waren nogal hinderlijk, ze voeren tussen ons en de startlijn door terwijl wij gingen starten en zij nog lang niet. Bij één van de laatste races voeren we langs hen heen. Ze waren vast komen zitten op een zandbank. Hm...

Boot uit een hele andere klasse. Van die mannen die ruim na ons startten en die we dan voorbij zagen vliegen. Deze waren nogal hinderlijk, ze voeren tussen ons en de startlijn door terwijl wij gingen starten en zij nog lang niet. Bij één van de laatste races voeren we langs hen heen. Ze waren vast komen zitten op een zandbank. Hm… Foto: Charlotte

Zo zouden er nog veel meer verrassingen komen. Volgens de internationale verkeersregels op het water moet een zeilschip uitwijken voor een vissersschip dat aan het vissen is, maar heeft het zeilschip voorrang wanneer het zeilt en de visser niet vist maar gewoon aan het varen is. We hebben meerdere malen ‘s nachts op botskoers gezeten met een kruisend vissersschip dat niet viste, en toch pokhouterig weigerde ons voorrang te geven. We konden met zaklampen op de zeilen schijnen, het maakte niets uit. Het ontlokte aan Charlotte de opmerking dat ‘ze’ net zo varen als ze rijden. En ik dacht: niet zo vreemd, want een rijbewijs kun je in Zuidoost-Azië kopen, en een vaarbewijs – bestaat dat eigenlijk wel?

Wat dacht je van deze: in de pikdonkere nacht meenden we iets te zien dat op de contouren van een schip leek maar wat geen licht voerde. Als het een schip was, dan kon het een tegenliggende koers varen. Het kon dichterbij komen, of juist niet. Het was niet te zeggen. We zagen een schim, en waren zelfs daarvan niet zeker. We pakten een zaklantaarn en schenen in de richting van het onbekende vaartuig. Meteen ging er ook in de schim een helder licht aan, dat op ons gericht werd. Tien seconden, meer niet. Toen was er weer enkel een donkere vlek tegen een donkere achtergrond, die langs kwam en zich verwijderde.

Een verrassing van het grappige soort: Charlotte werd in één van de jachthavens door iets getroffen terwijl ze op de rand van de boot zat, het leek wel water, maar het kwam niet van boven vallen, dus waar kwam het dan wel vandaan? We keken over de rand van de boot. In het water lagen een paar vissen vlak onder de oppervlakte roerloos naar ons te kijken. Eén van hen kwam langzaam in beweging, de bek kwam uit het water, en -psjt-! opnieuw werd Charlotte geraakt door een  verbazend krachtig waterstraaltje. Het zal wel etenstijd geweest zijn, maar of vissen op die manier vertellen van: kom eens op met de broodkruimels, of dat ze dachten iets eetbaars te zien, dat zullen we wel nooit te weten komen.

(Heb het opgezocht. In het Nederlands heten ze schuttersvissen, ze spugen insecten van takken af en zo. Kwestie van goed kauwen, zeg maar)

Nog net gehaalde breedtegraad. De wind was weg, het tij was aan het keren, in plaats van naar het noorden voeren we steeds meer naar het oosten, gingen we het halen voordat het tij keerde? Ja.

Nog net gehaalde breedtegraad. De wind was weg, het tij was aan het keren, in plaats van naar het noorden voeren we steeds meer naar het oosten, gingen we het halen voordat het tij keerde? Ja.

De regatta zelf: eh, leerzaam. Ik had altijd gedacht dat zoiets met veel wind gepaard gaat. En er was ook wel wind. Af en toe was er zelfs erg veel van, wanneer we door een onweersbui heen voeren. Af en toe was er geen wind, verstilde het gebruis van het water tot gekabbel, en dan was het erg moeilijk vooruit te blijven gaan. Twee keer hebben we zelfs het anker uitgegooid, omdat de wind was gaan liggen en de stroming ons terug deed drijven naar waar we vandaan gekomen waren. En dan was het wachten op wind, urenlang. Proberen tenminste een breedtegraad te passeren wanneer de finish al niet meer op tijd gehaald kon worden, om maar punten te halen. Veel wind, heel veel wind, geen wind: het kwam allemaal voor in iedere etappe.

Eén van de boten van de school. Foto: Charlotte

Eén van de boten van de school. Foto: Charlotte

In onze klasse deden vijf boten mee, waarvan drie van de zeilschool, die samen de eerste drie plaatsen bezetten. In de eerste etappe werden we enkel derde doordat de twee boten die niet voor de school voeren werden gediskwalificeerd wegens een overtreding, daarna kwamen we bij alle races gewoon op eigen verdienste als derde binnen achter de twee collega’s.

Strategie: de open zee op of dicht bij land blijven, rekening houden met getijdestromingen, wetende dat die meerdere malen tijdens de passage omkeren, proberen te voorzien hoe de wind gaat veranderen en wanneer, verwachten wat voor golfslag je gaat krijgen, en dat alles vertalen in wat de boot kan en niet kan. En alles blijven aanpassen aan de werkelijkheid, omdat alles anders is dan je dacht. Leerzaam, heel leerzaam.

En nu zijn we moe. Dat gaat wel over. Het land is intussen weer wat stil komen te liggen. In het begin deinde het nogal, voelbaar, zichtbaar. Delen van wat we altijd voor ‘vaste’land hadden aangezien bewogen ten opzichten van elkaar, als golven op zee. Echt waar, we konden zweren dat alles bewoog. Wel eens een versnelde opname van een gletscher gezien? Een gletscher is een rivier, een kolkende rivier van ijs, maar om dat te zien moet je met nieuwe ogen leren kijken. Ook het vasteland is niet wat het lijkt, ik zweer het je. Breng maar eens langere tijd op het water door, dan zie je het.

Achteraf toegevoegd: foto die één van onze medeopvarenden plaatste op facebook. Genomen op een moment dat sommigen aan het werk waren, en anderen niet (ahum...)

Achteraf toegevoegd: foto die één van onze medeopvarenden plaatste op facebook. Genomen op een moment dat sommigen aan het werk waren, en anderen niet😉