Ach… waar zal ik eens beginnen? Er zit natuurlijk een verhaal aan te komen, maar zoals altijd is HGV (Het Grote Verhaal, weet je wel?) opgebouwd uit kleine feitjes, ingevingen, overwegingen, ervaringen, die allemaal bijdragen maar waarvan niet zeker is waar ze hun oorsprong vonden en welke rol ze uiteindelijk gespeeld hebben. Ook de Moldau wordt geen rivier zonder dat er honderden stroompjes hun bijdrage aan leveren.

Er was, bijvoorbeeld, ons verblijf in Amsterdam, in de allereerste dagen van dit jaar. Eerder in de afgelopen jaren was me bij bezoeken aan Amsterdam opgevallen dat winkelpersoneel me in het Engels aansprak zodra ik binnen kwam. Deze keer viel me op dat in het centrum van de stad waar ik ooit thuis was overal om me heen honderd talen gesproken werden – behalve het Nederlands. De bewoners van de stad waren waarschijnlijk met zijn allen te vinden in oorden als Courchevel, Avoriaz en Hinterglemm, en wat was achtergebleven na hun vertrek was een openluchtmuseum: de gebouwen stonden er nog, maar er liepen enkel bezoekers langs.

Er was meer. Horecagelegenheden waar ik vroeger graag kwam zaten vol – met buitenlanders, die er mijn plek in zaten te nemen met de vanzelfsprekendheid van hen die voordat ze op reis gaan op Tripadvisor kijken waar ze zoal heen moeten, en die daar dus niet toevallig terecht gekomen zijn. Ik ben ooit een enthousiast bijdrager geweest van Tripadvisor, heb altijd gedacht: meer informatie is beter, maar… ik kom hierop terug. Meer informatie betekent dat het buitengewone gewoon wordt, omdat iedereen er toegang toe heeft, omdat geheimen heel snel gedeeld worden met de hele wereld. Wat ooit buitengewoon was wordt een voorwerp van massaconsumptie en verliest zijn charme. Je moet eigenlijk Tripadvisor negeren en lege restaurants gaan opzoeken, want dat zijn ofwel lokalen die slechte beoordelingen hebben gekregen en die dus gedwongen zijn hele bijzondere dingen te doen om te overleven, ofwel nieuwe, ‘nog niet ontdekte’ juwelen waar je een jaar later niet meer binnen komt. Het adagium van vroeger, ‘wil je goed en betaalbaar eten, ga dan het centrum uit en zoek iets dat vol zit’ is al niet meer geldig.

Wacht, onze ‘brave new world’ heeft nog meer valkuilen klaarliggen.

Halverwege januari, toen we al lang en breed in Châtel zaten, in de Franse Alpen, met de bedoeling er een groot deel van het winterseizoen door te brengen, zag ik op de website van mijn bank dat iemand mijn creditcardgegevens had gebruikt om wat kleine aankopen te doen. Meteen maar de kaart laten annuleren. Dat ging nog niet eens zo makkelijk, want met wat de bank een ‘collect call’ noemde naar Maleisië was binnen een minuut mijn beltegoed op, en opwaarderen via internet bleek te stuiten op één van de vele dingen die mijn iPad niet kon. Ooit ben ik enthousiast geweest over de iPad; intussen ben ik zoveel dingen tegengekomen die Apple (meestal bewust) niet toestaat dat het voornemen nooit meer Apple te kopen al niet eens meer ter discussie staat.

Maar het ging over de diefstal van mijn creditcardgegevens, hè? Het bleef niet bij die eerste onschuldige aankopen: al gauw bleek dat vlak voordat ik de kaart had laten annuleren er ook vliegtickets mee betaald waren. In ponden, en met Qantas, dus voor een behoorlijk bedrag. De communicatie met de bank verliep opnieuw gebrekkig door simkaarten waar geen tegoed meer op stond, mobiele telefoons die zodanig bleken te storen dat er geen gesprek mogelijk was en een klantendienst die veel te veel tijd nodig had om op electronische berichten te reageren en kennelijk tot over de oren in de fraudebestrijding zat. Maar het kwam goed, de niet door mij gedane uitgaven werden geschrapt, en na drie weken had ik zelfs een nieuwe creditcard. Alleen: om de uitgaven van die kaart online te volgen moest hij worden toegevoegd aan de lijst van rekeningen, en daarvoor was een vlak voor ons vertrek opgestuurd nieuw beveiligingsapparaatje nodig, dat (in tegenstelling tot het voorheen gebruikte apparaatje) zelf ook weer beveiligd was met een pincode. Die ik niet had. Tja.

In mijn achterhoofd bleef de vraag opkomen: hoe kan een dief zo stom zijn met gestolen creditcardgegevens een vliegticket te bestellen? Dan moet je immers je naam en paspoortnummer doorgeven, zodat je altijd te vinden bent.

Een deel van het antwoord kwam bij het lezen van een artikel in Der Spiegel, waar gesproken werd over treinkaartjes die in Duitsland via het internet worden aangeboden tegen prijzen die te mooi lijken om waar te zijn. De tickets, zo werd uitgelegd, zijn echt, maar ze zijn betaald met gestolen creditcardgegevens.

En vandaag viel alles op zijn plaats.

Ik had net op het internet onze vliegtickets terug naar huis besteld, eind maart Genève – Londen – Kuala Lumpur – Penang via ebookers. Niet lang daarna werd ik gebeld door iemand namens ebookers: Engelstalig, met een zwaar maar ondefinieerbaar accent, callcenter in een lagelonenland denk je dan. Het ging over mijn ticket naar Penang Iesland. Ja, de reis was bevestigd. Kon ik alsjeblieft nog even zeggen door welke bank mijn creditcard was uitgegeven, en wat mijn adres was?

Even googlen en ja hoor, creditcardfraude bij de aankoop van vliegtickets is een bekend gegeven, en het kan vele vormen aannemen. Misschien was degene die met mijn kaart een reis naar Australië kocht ook degene die mijn gegevens had gestolen. Misschien ook niet. Er zijn lieden die al jaren online tickets tegen sterk gereduceerde prijzen aan bieden, en die florerende zaken doen. En als iemand op een vliegveld wordt tegengehouden is die het niets wetende slachtoffer van een oplichter. Zelden wordt een dader gegrepen. Vandaar dat zowel creditcardmaatschappijen als bedrijven die van creditcards afhankelijk zijn hun stinkende best doen ervoor te zorgen dat frauderen zo moeilijk mogelijk wordt. En als dan twee Nederlanders met verschillende achternamen een reis reserveren van Zwitserland naar Maleisië en daarbij desgevraagd een Frans telefoonnummer opgeven, ja, dan gaan er wat rode vlaggen omhoog, zoals ze zeggen.

Vooruitgang is een mes dat aan twee kanten snijdt, of, zoals iemand zei, een geweer dat twee kanten op schiet. Vooruitgang is best handig, maar soms ook onverwacht vermoeiend. Blijf maar eens optimistisch wanneer niet een kansarme lullo je portemonnee steelt met daarin tien gulden, maar een hoogintelligente hacker zonder schuldbesef je ‘gegevens’ jat en dan met duizenden tegelijk gaat smijten… en alles wat je leven eenvoudiger had moeten maken het juist weer ingewikkelder maakt.

Het blijft niet lang bezighouden, want we zijn in een land waar het leven goed is, een land dat weldoet. Een land dat bestaat uit grote vlakken wit en blauw, en een rustgevend donkergroen. Met bossen die geuren, en hellingen die opnieuw een onvergelijkbaar speelterrein vormen. We hebben het sneeuwpak zien groeien. Charlotte’s knie gedraagt zich sinds de operatie en de daaropvolgende behandelingen en oefeningen als een droom, en in de loop van de afgelopen twee maanden hebben we onze oude vorm weer hervonden. Ja, er is sneeuw, en daar wordt uitbundig mee gespeeld.