Na onze terugkeer in Maleisië is weer van alles veranderd. Charlotte liet een MRI van haar rug maken, die al vaker voor problemen heeft gezorgd, liet die MRI aan een chirurg zien, en kreeg bevestigd wat al vermoed werd: een tussenwervelschijf bestond niet meer, een operatie was nodig. En beter snel dan later.

Zodanig voorbereid zijn de ziekenhuizen in Penang dat ze een week later onder het mes lag, en dat ze zich nu kan concentreren op een voorzichtig herstel.

Dit heeft onze plannen om deze zomer een paar maanden te gaan zeilen op de Middellandse Zee nogal in de war gegooid. Wat doe je eraan. Zoals de Griekse regisseur en scenarist Theodoros Angelopoulos in het begin van één van zijn films laat horen: wat is tijd? Tijd is een kind dat op het strand met dobbelstenen speelt… De film heeft in het Engels de titel ‘Eternity and a day’.

Terwijl Charlotte opnieuw leert lopen heb ik nog eens wat foto’s opgepakt die niet lang geleden gemaakt zijn vanaf het balkon van ons huidig appartement op de 26ste verdieping van een gebouw dat nu nog, maar niet lang meer, staat op de grens tussen beschaving en natuur.

De foto’s hieronder zijn groter te zien door erop te klikken.

Dit is wat we iedere dag voor ons zien. Er zijn minder spectaculaire uitzichten.

Dit is wat we iedere dag voor ons zien. Er zijn minder spectaculaire uitzichten.

Stephen King schreef ooit een verhaal (The Langoliers) over een soort schoonmaakploeg die achter de geschiedenis aanliep om het verleden op te ruimen. Daar moet ik aan denken wanneer ik dit soort buien langs zie komen. Je moet dit zo zien: dit soort storm schuift in de foto van links naar rechts voorbij. Eerst zien we op ooghoogte plastic zakken en papier langsdwarrelen, dan komt een erg drukke lucht in zicht, en tenslotte beneemt een regengordijn het zicht op alles. Dit soort buien zien we vanaf het vasteland over het water binnentrekken tijdens de noordoostmoessoen. De rest van het jaar ontstaan onweersbuien eerder boven de heuvels in het midden van het eiland.

Stephen King schreef ooit een verhaal (The Langoliers) over een soort schoonmaakploeg die achter de geschiedenis aanliep om het verleden op te ruimen. Daar moet ik aan denken wanneer ik dit langs zie komen. Je moet dit zo zien: dit soort storm schuift in de foto van links naar rechts voorbij. Eerst zien we op ooghoogte plastic zakken en papier langsdwarrelen, dan komt een erg drukke lucht in zicht, en tenslotte beneemt een regengordijn het zicht op alles. Zulke buien zien we vanaf het vasteland over het water binnentrekken tijdens de noordoostmoessoen. De rest van het jaar ontstaan onweersbuien eerder boven de heuvels in het midden van het eiland.

Panorama van wat we helemaal links van ons zien, tot recht voor ons. Verder rechts ligt nu nog oerwoud, van waar 's morgens vlak voor zonsopkomst het gekwebbel van ontelbare 'yellow-vented bulbul' opstijgt. Nog.

Panorama van wat we helemaal links van ons zien, tot recht voor ons. Verder rechts ligt nu nog oerwoud, van waar ‘s morgens vlak voor zonsopkomst het gekwebbel van ontelbare ‘yellow-vented bulbul’ opstijgt. Nog.

Wat zich voor onze ogen afspeelt is vanzelf een aanleiding de Nikon weer eens uit de kast te halen.

Wat zich voor onze ogen afspeelt is vanzelf een aanleiding de Nikon weer eens uit de kast te halen.