Eerst nog wat foto’s laten zien die over zijn van onze laatste dagen in Laos, dan gaan we China in.

Bij Muang Sing. Foto: Charlotte.

Bij Muang Sing. Foto: Charlotte.

Bij Phongsali. Foto: Charlotte.

Bij Phongsali. Foto: Charlotte.

Bij Luang Nam Tha.

Bij Luang Nam Tha.

Bij Luang Nam Tha.

Bij Luang Nam Tha.

Bij Luang Nam Tha.

Bij Luang Nam Tha.

Tijdens een college rechtsanthropologie aan de UvA dat ik volgde in de tachtiger jaren werd gesproken over ‘ Chinezen die als schaduwen langs elkaar heen glijden, zonder elkaar te raken’. De werkelijkheid die ik later in Beijing en Shanghai zag was heel anders: Chinezen uit China (in tegenstelling tot Chinezen uit andere landen) bleken grove, vulgaire en vooral heel lompe mensen te zijn. Glijden als schaduwen langs je heen? Had je gedacht! Dwars door je heen lopen ze, als je niet op tijd aan de kant springt. In het verkeer lieten vooral automobilisten een levensgevaarlijke onverschilligheid zien. Diezelfde onverschilligheid en zelfs gewetenloosheid vind je terug in voedselschandalen, die van een andere aard zijn dan die in Europa (melanine in de babymelk, hamburgers van mensenvlees, voor hergebruik gereinigde bakolie waar motorolie in blijkt te zitten enz enz), en in de merkwaardige opvattingen die Chinezen hebben over onderdelen van dieren die ze beslist moeten hebben en die vele diersoorten tot op de rand van uitsterven brengen.

Met dit alles in het achterhoofd wordt duidelijk waarom Chinees leren niet op het verlanglijstje staat, en zelfs het land bezoeken nooit een hoge prioriteit heeft gehad. Dan ligt b.v. Griekenland al heel anders.

Zo heeft zich in de loop der jaren een hardnekkig vooroordeel gevormd dat de komende tijd op de proef gesteld gaat worden. Kan nog interessant worden.

Het begon meteen al aardig. In Luang Nam Tha waren we ingestapt in een Chinese bus die ons over de grens tot in Mengla in het zuiden van Yunnan zou brengen. Bij de grens waren wij iets langer bezig dan de overige passagiers omdat wij als enigen een aankomst- en vertrekkaart moesten invullen. Wat zal het geweest zijn – tien minuten? Niet eens.

Toen we klaar waren en buiten kwamen was onze bus weg. Vertrokken. Zonder ons.

Toevallig stond er wel nog een Laotiaanse bus, waarvan de chauffeur bij onze vraag of hij wist waar onze bus was een verschrikt gezicht opzette, want hij had hem zien wegrijden. En vervolgens bood hij aan dat we met hem mee konden. Zijn kaartjesverkoper zei nog iets over kaartjes verkopen, maar dat werd resoluut weggewuifd, geen sprake van. Eenmaal aangekomen bij het busstation van Mengla vonden we onze eigen bus terug. Charlotte haalde er haar yogamat uit, het enige dat we bij de grens in de bus hadden laten liggen, en we bedankten de Chinese chauffeur met een uitvoerig soort sarcasme dat hem niet in het minst leek te raken. Hij knikte van ja ja, hij was druk bezig met zijn telefoon. Wat een lul…

Nog bij de grens had China al een duidelijke nederlaag geleden. China-Laos: 0-1. Of nee, eerder 0-5. Vooroordeel bevestigd.

In Mengla konden we onze eerste indrukken van het dagelijks leven van een reiziger in China tegemoet zien. Mengla was niet, zoals we hadden verwacht,  een achtergebleven dorp in een verre uithoek van het land, maar een moderne, levendige kleine stad. Geld vinden had de hoogste prioriteit. De eerste pinautomaat accepteerde mijn kaart niet, de tweede wel. Vervolgens: hotel vinden. Niet zo eenvoudig, want bijna nergens stond ‘hotel’. In plaats daarvan moesten we uitkijken naar allerlei verschillende Chinese karakters die wel of niet gebruikt kunnen worden om een overnachtingsmogelijkheid aan te duiden, want verder waren hotels niet te onderscheiden van zakelijke of overheidsgebouwen. Eenmaal een hotel gevonden, bleek met gebarentaal en wat goede wil heel wat communicatie mogelijk, en dus hadden we een kamer. Daarna wat te eten zoeken. Een restaurant was snel genoeg gevonden, maar de menukaart was enkel in het Chinees.

En hier brak een straaltje zon door: kom maar mee in de keuken, wijs wat aan, dan doen we daar iets mee. En inderdaad, net als in Laos werkte dit. Heel goed zelfs, en al gauw zat het voltallige personeel over Charlotte’s schouder mee te kijken terwijl zij zinnen als ‘wij komen uit Nederland’ intypte in de Google Translate app, waarvoor we gelukkig op tijd een offline woordenboek hadden gedownload en die dus alles netjes in het Chinees vertaalde. Want hee, niets van Google’s online diensten werkt in China… wordt allemaal geblokkeerd. Tussenstand China-Laos: 1-6.

Na een wandeling langs een markt waar we herhaaldelijk door goedlachse verkopers werden aangesproken en door winkelstraten waar we welwillend-nieuwsgierig werden bekeken trokken we ons in het hotel terug met een fles in Yunnan geproduceerde wijn die ondrinkbaar bleek en een Chinese alcohol die de indruk wekte te zijn gemaakt van slangengal, en zo lieten we een bewogen dag rustig aan zijn einde komen. China-Laos: 2-7.

Overigens: Ook WordPress is geblokkeerd, maar bloggen kan m.b.v. een Virtual Private Network.

 

Gewoon op straat, in Mengla in het uiterste zuiden van Yunnan. Vriendelijke, nieuwsgierige mensen en een smartphone met Google Translate.

Gewoon op straat, in Mengla in het uiterste zuiden van Yunnan. Vriendelijke, nieuwsgierige mensen en een smartphone met Google Translate.