Behalve de Engelse tekst valt het schrift op van de taal van de Dai (of Tai), die een groot deel van de bevolking van Jinghong vormen.

Behalve de Engelse tekst valt het schrift op van de taal van de Dai (of Tai), die een groot deel van de bevolking van Jinghong vormen. Foto: Charlotte.

Na het incident aan de grens waarbij we bijna de laatste dertig kilometer naar onze eerste Chinese bestemming hadden moeten lopen en dat alle vooroordelen over Chinezen had bevestigd hebben we ons oordeel zozeer bijgesteld dat we allebei begonnen zijn wat Chinees te leren… Daar zijn verbazend goeie apps voor te krijgen.

Jinghong, de hoofdstad van het district Xishuangbanna in het zuiden van Yunnan, was een bijzonder plezierige stad om een paar dagen in door te brengen. Brede, met palmbomen omzoomde wegen, talloze lokale en internationale cafés en restaurants, een bevolking waarvan een groot deel verwant is aan de Thais – dat is een succesformule. We genoten eenvoudig van de stad en maakten enkel een uitstapje langs dorpen in de omgeving op de enige dag dat het regende, jammer. ‘s Morgens was een extra laagje kleding nodig, ‘s middags kon de temperatuur nog oplopen tot 25 graden. Heerlijk. Maar we wilden nog verder hè, dus we stapten maar weer eens in een bus.

Openbaar toilet langs fe weg van Jinghong naar Kunming. Een geul waarin alles wat je laat vallen blojft liggen en die vermoedelijk aan het eind van de dag wordt gespoeld. En muurtjes, voor de privacy. Aan alles is gedacht...

Openbaar toilet langs de weg van Jinghong naar Kunming. Een geul waarin alles wat je laat vallen blijft liggen en die vermoedelijk aan het eind van de dag wordt gespoeld. En muurtjes, voor de privacy. Aan alles is gedacht…

Van Jinghong naar Kunming loopt niet, zoals in Laos, een smalle tweebaansweg die alle contouren van de bergen volgt, maar een indrukwekkende snelweg die met eindeloos veel bruggen en tunnels het grillige berglandschap tot een gemakkelijk overwonnen, fascinerend speelterrein maken. Waar we onder de duizend meter hoogte bleven was de hemel grijs en was het land één grote rubberplantage, terwijl daarboven (waar rubberbomen het niet goed doen) de zon scheen en ongerept bos werd afgewisseld door theeplantages die de grondstof leveren voor de bekende Pu’er thee.

Boven: mijn nieuwe lange broek. De broek en het merk komen me bekend voor. Onder: het 'internationale kledingmerk' camel active.

Boven: mijn nieuwe lange broek. De broek en het merk komen me bekend voor. Onder: het ‘internationale kledingmerk’ camel active.

In Kunming, de stad van de eeuwige lente, was het even geen lente. Met een middagtemperatuur van twaalf graden en een ochtendtemperatuur die daar nog duidelijk onder lag was duidelijk wat ons als eerste te doen stond: winterkleding kopen. Waar winterkleding nodig is wordt die natuurlijk verkocht, en zonder probleem vonden we zowel winkels die Europese buitensportkleding aanboden tegen aantrekkelijke prijzen als zaken waar kleding lag uitgestald die de Europese markt niet zal halen, voor nog aantrekkelijker prijzen.

In Jinghong waren we een gepensioneerde luchtmachtpiloot uit Singapore tegengekomen, die bezig was met zijn tweede reis door China. Hij was zo aardig ons het verslag van zijn eerste reis toe te sturen. Weliswaar is Mandarijn zijn moedertaal, maar zijn aantekeningen waren in het Engels en ze boden interessante inzichten.

Als Singapore-Chinees verwonderde hij zich over China-Chinezen die geen rekening houden met anderen, luidruchtig zijn, geen manieren hebben. En hij merkte regelmatig op dat een restaurant smerig was of een stad (Dali) juist schoon en ordelijk. Aan de andere kant stelde hij tevreden vast dat Confuciaanse waarden als respect voor ouderen en hard werken, ook  al levert dat weinig op, nog steeds gelden. Zonder taalbarrière vond hij gemakkelijk zijn weg, praatte hij met mensen. En hij vond het eten dat hij wilde – zoals de geroosterde hele eenden die hij regelmatig op de markt kocht en meenam naar zijn hotelkamer, voor het middageten.

Oude wijk in Kunming die gaandeweg wordt opgeknapt.

Oude wijk in Kunming die gaandeweg wordt opgeknapt.

Geen crossing the bridge noodles, dit. Wel: gebakken lotuswortel met verschillende pepers.

Geen crossing the bridge noodles, dit. Wel: gebakken lotuswortel met verschillende pepers.

In zijn beschrijving kwamen we voor het eerst het gerecht tegen met de poëtische naam crossing the bridge noodles. Het bleek een typisch Yunnanese noedelsoep te zijn die we dus maar meteen zijn gaan uitproberen. Na wat initiële taalproblemen slaagden we erin het te bestellen, en het personeel kwam ons zelfs voordoen wat de bedoeling was. Er kwamen kommen bouillon op tafel, kommen met verse rijstnoedels, ongekookte kwarteleitjes en een hele reeks bordjes met dungesneden vlees, groente, paddestoelen. Al die ingrediënten gingen de bouillon in, waarbij het belangrijkste was de noedels als laatste toe te voegen om te voorkomen dat ze te zacht werden. Ook in Penang kennen we die voorzorg, want als we daar noedelsoep bestellen om mee naar huis te nemen worden altijd de noedels in een apart plastic zakje gedaan. Crossing the bridge noodles bleken de charme te hebben van wat je zelf aan tafel bereidt, en de subtiele combinatie van smaken die de ingrediënten aan de bouillon gaven.

Kunming bleek verder vooral een grote, moderne stad te zijn. Drie miljoen inwoners, zes miljoen als je de voorsteden meetelt, en met flinke tegenstellingen. Nog voordat we met de taxi van het busstation in de binnenstad waren aangekomen zag ik op een gegeven moment drie Porsche Cayennes om ons heen. En hier en daar een BMW X6. En trotse hoogbouw, uitnodigende etalages. Westerse luxemerken.

Maar ook zagen we onder een brug piepkleine onderkomens waar mensen werkten en sliepen op een oppervlakte van hooguit vijf of zes vierkante meter. Mensen met verweerde gezichten en besmeurde handen, door meerdere lagen kleding beschermd tegen de kou, zaten (het liep tegen de middag) tussen wat gereedschap en onbestemd metaal kommen dampende noedels op te slurpen.

Op de vogel- en bloemenmarkt.

Op de vogel- en bloemenmarkt.

We bezochten een markt die bekend staat als de vogel- en bloemenmarkt, waar behalve vogels en bloemen vooral hondjes te koop zijn, en daarnaast konijnen, hamsters, schildpadden, slangen, reptielen, kevers, schorpioenen, larven… en artikelen die altijd van pas komen, zoals hoornen kammen, armbanden van jade, en werpsterren.

Meeuwen op weg van Siberië naar het zuiden.

Meeuwen op weg van Siberië naar het zuiden.

En we keken verbaasd naar de duizenden meeuwen die in een park te vinden waren en waar heel Kunming op af kwam om ze te voeren en ze te fotograferen. Het blijken meeuwen te zijn die tegen de winter vanuit Siberië naar het zuiden migreren en daarbij langs Kunming komen. En ik maar denken dat meeuwen alleen langs de kust voorkomen…

Morgen gaan we verder, met de trein naar Dali.

O, bijna vergeten: stel je een Aziatische stad voor waar alle (alle!) scooters electrisch zijn! Kunming, ja. Je hoort ze niet. En om nog meer voor het milieu te doen rijden ze ‘s avonds zonder licht. Dan zie je ze ook niet meer… Heel bijzonder.

Calligraferen op straat met behulp van een kwast en... water!

Calligraferen op straat met behulp van een kwast en… water!